Van huis uit ben ik kunstenaar, iemand die op een ruimtelijke manier schildert. Het atelier is een goede kweekvijver, een beschermde ruimte waarin je iets kunt ontwikkelen wat nergens voor hoeft te dienen. Omdat het nergens voor hoeft te dienen kun je beeldtaal, persoonlijke inhoud en een bredere visie ontwikkelen.
Nu ik wat ouder ben voel ik de behoefte om mijn creativiteit, gevoel voor schoonheid, materiaal en ruimtelijke beleving, in te zetten voor een doel waar meer mensen baat bij hebben. Dat het de kwaliteit van hun dagelijks leven beter maakt. Om je talent in te zetten en te willen dienen voor iets nuttigs, voor een van de problemen waar onze maatschappij nu en in de toekomst mee te dealen heeft.
We zullen meer in Nederland moeten bouwen om iedereen een huis te kunnen bieden. Vergroening en verduurzaming van de bebouwde omgeving is daarom nog meer noodzakelijk. Hoe die grotere, groeiende, stedelijke gebieden in te richten, zodat het leefbaar blijft (of wordt) en ook de natuur nog een kans krijgt? Aangezien steeds meer oppervlakte gebruikt zal moeten worden voor stedenbouw, is het belangrijk om te kiezen voor een natuurinclusief bouwen. En daarnaast weten we natuurlijk ook dat wonen in een dichtbevolkte gebied niet zonder natuur kàn. Dat het groen bijdraagt aan het welbevinden van mensen.
Het versterken van biodiversiteit en tegelijk een prettige en bruikbare leefomgeving maken voor mensen. In het stedelijk gebied is natuur vaak versnipperd geraakt in kleine, losse delen. Dat maakt het lastig voor planten en dieren om zich te ontwikkelen en beperkt functies zoals verkoeling en wateropvang. Niet alleen het gebruik door mensen zou centraal moeten staan, maar ook het stedelijk ecosysteem als geheel. Daarin moeten we van losse groenvakken naar een geheel.
Komende uit de situatie waar de natuur ondergeschikt was aan de mens bewegen we hopelijk langzaam maar gestaag naar een Nederland waar de natuur leidend wordt, een natuurinclusief ontwerpen van tuinen en (semi) publieke buitenruimtes. Ik zou graag aan deze ontwikkeling bij willen dragen.
Ik hoop dat in de loop der tijd men de netjes gekapte en gestylde buitenruimte meer los kan laten, een berm met wilde planten wordt nog vaak aangezien voor onkruid en niet onderhouden door de gemeente. Hier is nog heel veel werk te doen door middel van uitleggen.
Het zou het mijns inziens mooi zijn als de landschapsontwerper steeds meer een ondersteunende rol speelt waarbij de natuur haar eigen pracht en praal kan laten zien en dat de ontwerpers (en alle anderen in de keten) voornamelijk faciliteren. Een verandering van perceptie: van controleren en beheersen naar (sturend) ondersteunen. Daarnaast is er vanuit het controleren en beheersen nog steeds een vrij harde grens is tussen stedelijk gebied en natuur. Het zou mooi zijn als dat wat meer in elkaar zou overvloeien.
